در آخرين آيات مورد بحث به تمام هفت نعمت بزرگ بهشتيان كه در آيات قبل آمده بود اشاره كرده ، مىگويد : « اين چيزى است كه براى روز حساب به شما وعده داده مىشود » ( * ( هذا ما تُوعَدُونَ لِيَوْمِ الْحِسابِ ) * ) . وعده اى تخلفناپذير و نشاطانگيز ، وعده اى از سوى خداوند بزرگ . و براى تاكيد بر جاودانگى اين مواهب مىافزايد « اين رزق و روزى ماست ، عطائى است كه هرگز پايان نمىگيرد و فنايى براى آن متصور نيست » ( * ( إِنَّ هذا لَرِزْقُنا ما لَه مِنْ نَفادٍ ) * ) ( 1 ) . بنا بر اين غم زوال و نابودى كه همچون سايه شومى بر نعمتهاى اين جهان افتاده در آنجا وجود ندارد ، و از بركت خزائن پربار الهى پيوسته مدد مىگيرد و محدوديتى براى آن نيست ، و حتى كاستى در آن ظاهر نمىشود ، چون اراده خدا بر آن تعلق گرفته .

--> ( 1 ) « نفاد » به معنى « فنا » و نابودى است ، و « لام » در « لرزقنا » براى تاكيد است .